Droppie.

Ik was vrijdag naar mijn ouders op Texel om afscheid te nemen van onze lieve, trouwe viervoeter Droppie. Hij is ongeneeslijk ziek en dus hebben we besloten om hem vandaag te laten inslapen. Hij is ook al best oud, 78 jaar in mensenjaren, dus het is maar beter zo. Ik wou alleen dat ik wat vaker met hem gewandeld had. Het is raar om afscheid te nemen van iets wat altijd bij 'mijn thuis' gehoord heeft. Ik ben nu wel een beetje verdrietigjes en kan me moeilijk concentreren. Over een uur gaat het gebeuren en ik kan er niks aan doen en ik ben er niet bij en hoewel ik nog veel moet doen en graag aan het werk wil gaan, blijf ik steeds op de tijd letten en aftellen tot half 5 eindelijk aangebroken is. Bah.

Ik ga je missen, Droppie, een lievere hond kan ik me niet voorstellen. En als er zoiets is als een hondenhemel hoop ik dat je daar oneindig veel kattenvoer kunt eten en dat ze daar ook van die kauwbotten hebben waar je lekker op kunt knagen om vervolgens dan weer kwijt te raken. En dat je daar de hele dag door uitgelaten wordt en de hondenuitlaters heel geduldig zijn en dat je van hen wel overal aan mag ruiken en lekker je tijd mag nemen en dat je daar wel op de bank mag slapen en dat het daar nooit onweert. Ik hoop dat je het fijn vond bij ons.

Maargoed, om te voorkomen dat het te grimmig wordt allemaal, heb ik ook ander nieuws, ik wil volgend jaar in het voorjaar heel graag naar het buitenland. Ik moet er nog even een paar dagen goed over nadenken en bespreken met de tutor en leraren en dan als een gek gaan organiseren en regelen. Ik zit te denken aan Finland of Zweden. Meer later.